گرفته و غمگین در اتاقم نشسته ام

     گذشته ام کوله بار سنگینی است

                               از غفلت . . .

                 تا کجا باید کشید این کوله را

                             آیا آینده از آن من است .

گفتم دمی بیاسایم ،

کوله بار را زمین گذاشتم

           تا نفسی بکشم

            چه اتفاق عجیبی . . .

                چه نفس عمیقی . . . 

           گویی تا به حال نفس نکشیده ام

                       گویی خدا در من است . . .

         گفت:

              کوله بار را برندار

                            آینده از آن توست . . .